Kuaför

Vanmiddag zijn Fabienne, Olivia en ik voor het eerst hier naar de kapper geweest, naar de coiffeur, de kuaför dus. Sommige Turkse woorden lijken op Franse woorden. Toilet = tuvalet, om nog maar een (zeer handig) voorbeeld te geven. Maar goed, de kuaför dus. Zoals in veel Turkse winkels, komen er direct meerdere mensen op je af als je de salon binnenkomt. Service staat voorop! Wij Nederlanders krijgen het vaak benauwd van al die hulp en hebben het idee dat we nauwlettend in de gaten gehouden worden. Nu is dat ook wel zo, maar meer om je meteen van dienst te kunnen zijn als je iets wilt, zoekt of teveel in je handen hebt. Ze dragen het voor je, ze lopen met je mee (ook al is het nog zo ver) en als zij je niet kunnen helpen, brengen ze je naar iemand die je wel kan helpen. Dat gebeurt niet zo vaak in Nederland. Gelukkig sprak 1 van de kappers Engels, hoe geef je anders aan wat je precies wilt? En dan moet je maar afwachten hoe je thuiskomt. Maar zo ging het dus prima. We werden uitgebreid geknipt (mijn haar is nog nooit zo goed bekeken en zo precies geknipt, geloof ik) en Fab en ik werden ook geföhnd. Tijdens het knippen stonden er meerdere jongens om de kapper heen. Al het materiaal werd gedienstig door deze jongens voor de kapper neergelegd, ze worden er op uitgestuurd om je van iets te drinken te voorzien, ze kijken de kunst af en moeten de haren opvegen. Heel apart was het dat een van de jongens de föhn bediende, terwijl de kapper het haar in de juiste richting duwde. Ik kon ook wel een manicure krijgen tijdens het knippen, maar dat heb ik maar laten zitten. Misschien de volgende keer:-)

....and black "polishabel" shoes, part 2

Voor Olivia konden we nog altijd niet slagen voor zwarte schoenen. Ook hier in Turkije niet. En die horen wel bij hun school-uniform. Nu ga ik hoogstwaarschijnlijk helemaal niet slagen voor schoenen in Turkije, want wat ik tot nu toe gevonden heb is niet echt wat ik aan de volop in de groei zijnde voeten van mijn kinderen wil zien. Ook als ik het de moeders om me heen vraag, zeggen ze bijna allemaal dat ze de kinderschoenen in hun thuisland halen. Okee, duidelijk dus. Ik ging op zoek naar Nederlandse online kinderschoenenwinkels en vond er meer dan 1. Ook met de goede merkschoenen. Uiteraard blijft het moeilijk om zwarte zomerschoenen voor meisjes te vinden, maar ik ben overstag gegaan. Het was het enige zwarte paar wat ik vond: prachtige zwarte lakschoentjes waar prinses Amalia vast een kast vol van heeft. Olivia vindt ze helemaal ge-wel-dig en zelfs Fabienne is jaloers! Olivia heeft haar lakschoenen natuurlijk meteen aan naar school. We hebben ze vanmorgen uitgebreid bekeken en bewonderd, want na vandaag zien er natuurlijk nooit meer zo uit als vanmorgen. Want het zijn wel lakschoenen (weinig polishabel) met Olivia (=Floddertje) als draagster! Maar vooruit, ze zijn (eventjes) mooi zwart!

We still couldn't find black shoes for Olivia. Not even in Turkey. We need black shoes though, they go with the school uniform. I'm afraid I'll never succeed in finding shoes in Turkey, because I only see shoes that I don't want my still growing girls to wear. When I ask other mothers, they tell me that they buy shoes in their own country. Wel, that's clear. So I searched for Dutch online shops with children's shoes and I found more than 1. Also with the good brands. Of course it is still difficult to find black summer shoes for girls, but finally I agreed with a pair of shiny black lacquer - real royal! - shoes. Olivia is very excited about her new shoes and even Fabienne is jealous! Of course Olivia is wearing her new shoes today. This morning we looked at them very closely and admired them, because after today they will never look the way they did this morning. You know...they are lacquer shoes (not polishable at all) and Olivia (= miss messy) is wearing them! But okay, the shoes are indeed black (for a short while!)

Aanvulling foto's

Ik heb weer wat foto's geupload naar ons Picasaweb Foto Album. Vooral van Noor en Meagan. Klik op de link Foto Album hiernaast en je komt bij de foto's.


I have uploaded more photographs on our Picasaweb Photo Album, especially of Noor and Meagan. Just click on the link Foto Album (on the right), which brings you to the site.

Insecticide

Na angstvallig de hele dag de ramen en deuren gesloten te hebben gehouden, liep er aan het einde van de middag - natuurlijk toen de kinderen net uit school waren! - een groepje mannen door alle tuinen. Een van hen was ingepakt in een lange regenjas en had wat gezichtsbescherming voor en spoot de insecticide hier en daar wat rond, terwijl de andere mannen (zonder bescherming!!) er op een paar meter afstand naar stonden te kijken.....


After keeping the doors and windows firmly closed all day there walked a small group of men - ofcourse when the children were just home from school! - through all the gardens. One of them wore a long raincoat and some protection for his face en sprayed here and there some insecticide, while the other men watched it from a distance of a few meters.....

Typisch Turks

Een paar dagen geleden kregen we van het compound management een brief. In het Turks. Hmm... Erboven staat nog wel in het Engels 'IMPORTANT', maar verder mag je het fijn uitzoeken.
Dus met woordenlijsten, woordenboeken, de beperkte kennis van buren en internet probeer je erachter te komen wat er precies staat. Gelukkig wonen er ook Turkse mensen op de compound die Engels spreken, dus uiteindelijk komen we erachter dat ze vandaag de compound gaan vergiftigen. Er wordt gesprayed tegen teken, muggen en andere insecten.
Of we kinderen en beesten binnen willen houden...
En..oh ja...ze gaan dit nu tweemaal per maand doen.
Dank u wel!

A few days ago we got a letter from the compound management. In Turkish. Hmm... On top it says in English 'IMPORTANT', but we have to find out what it's about ourselves.
So with the help of dictionaries, the limited knowledge of neighbours and the internet we tried to find out what the letter says. Thankfully there are also Turkish people living on the compound who speak English, so finally we found out that today they are going to poison the compound. They are going to spray insecticide against the ticks, mosquito's and other insects.
If we could keep the children and pets inside...
And..oh yeah..they will be doing this twice a month.
Thank you!

Update!

Zoals jullie wel begrepen hebben, is het hier erg mooi! Alleen is het erg jammer, dat de Turken zelf niet zo zuinig zijn op al hun moois! Uitkijkje over de zee:
As you already know, it's very beautiful out here! Unfortunately the Turkish people don't take very good care of their beautiful country! Sea view:


Maar kijk niet naar beneden...
But don't look down...


Nog zoiets moois:
Another beautiful view:


Maar onderweg er naartoe...
But on the way there...


Puur genieten:
Just enjoying:




Maar soms hoor je geknal en deze liggen volop in de bossen...
But sometimes you can hear shots in the forest and you'll find lot's of these...


Ik heb verteld over de Turkse rijstijl, maar dit slaat alles. Zelfs OP de compound (met van die Centerparcsweggetjes) kun je nog met je auto op z'n kant terechtkomen. Toch knap hoor!:-)
I told about the Turkish way to drive a car, but this is really bad. Even ON the compound (with little holidayparc-roads) you can still manage to get your car on it's side. Well done!:-)


We hebben al een poosje heerlijk warm weer. Makkelijk hoor, zo'n zwembad naast de deur!
The weather has been good for quite some time. Having a pool next door is very handy!


Op school worden allerlei activiteiten georganiseerd, waaronder sportdagen. Leuk!
The school organizes all kinds of activities, sportsday is one of them. Nice!

Jeroen@Istanbul F1

Jeroen's eerste bijdrage aan het familie blog.

Ik heb nooit begrepen waar bij heel veel mensen die ik ken de liefde voor Formule 1 vandaan komt. Mountainbiken, wielrennen, veldrijden en tennis zijn de sporten waar mijn interesse ligt. Wat kan er nou leuk zijn aan kijken naar bolides die anderhalf uur lang zo hard mogelijk over het asfalt rondjes racen.


Ik moet echter bekennen dat na zondag 11 mei 2008... het F1 virus me te pakken heeft. Ik kreeg vorige week op de valreep van het weekend, het aanbod om als team guest van het Williams team de F1 races in Istanbul mee te maken. Een uitzonderlijke en oorverdovende ervaring!


Ik had toegang tot de Paddock Club Lounge van het Williams team, pal boven de pits. Ik heb tot twee keer toe een pit lane walk gehad, een tot kort voor de start van de GP2 en een kort voor de start van de F1 race. Een rondleiding door de Williams pits met toegang tot de bolides van Rosberg en Nakayima. Technische uitleg over de auto's, het materiaal, pit stops (26 man voor 6.5 seconden), race strategie, etc etc. Het ontbrak echt aan niets. Alles was geregeld rondom, met name voor de inwendige mens, en direct betrekking hebbend op de races. Zo lag er een wireless KangarooTV klaar bij binnenkomst. Een persoonlijke, interactieve tv waarmee je alles aangaande de races kan volgen en nazoeken. Voor velen een droom en ik vond het ook geweldig om mee te maken.


Het mooiste moment was voor mij toen Bruno Senna (GP2) de pits in reed en op een halve meter afstand van mij stopte en ik de mogelijkheid had unieke close up foto's te maken. Het bleek achteraf dat hij een zwerfhond had aangereden die op de baan stond. Toen ik dat hoorde was ik niet verbaasd in tegenstelling tot vele anderen. In Turkije zijn zwerfhonden in grote getale aanwezig. Buiten Istanbul, zo ook in Zekeriyakoy, zijn ze onderdeel van het straatbeeld. Vooral 's avonds en 's nachts trekken ze op in roedels tot wel 20 honden en je treft ze overal aan dus ook op het Formule 1 circuit wat ver buiten het Aziatische deel van Istanbul ligt.

Met een Braziliaanse coureur als grote pechvogel (Bruno Senna, neefje van!) en een Braziliaanse coureur (Philippe Massa van Ferrari) als grote winnaar was het een geweldige dag!

Kekke kiekjes

Een kleine selectie uit alle foto's die ik de afgelopen dagen gemaakt heb zie je hieronder. Rechts, ergens bovenaan staat Leuke Links en daaronder staat Foto Album. Als je daarop klikt, zie je veel meer foto's van ons!

A small selection of the photo's I made in the past days. When you click on the link Foto Album on the right you can see more photo's of us!

Lazy Sunday Afternoon

Olivia heeft zich even teruggetrokken op haar kamer:-)
Olivia took some time for herself in her bedroom:-)


(Olivia is an het meedietiren, dus klop grag niet!)
(Olivia is meditating, so knock on the door rather not!) Of course written the way a 5-year old would!

Wandelen!

Ik was even bang dat het niet erg zou lukken, maar ik heb een heerlijke plek gevonden om te wandelen met de honden. Bij deze een paar foto's van een nog verder te verkennen bosgebied langs de Zwarte Zee:

I was afraid for a minute that I wouldn't succeed, but I found a great place to walk with the dogs. On the pictures you can see a forest along the Black Sea which needs to be further explored:

Turkish Traffik (no delight!)

Iedereen die ooit in Istanbul is geweest, weet het...het verkeer daar is een verschrikking! In Istanbul leven ongeveer net zoveel mensen als in heel Nederland, dus je kunt je misschien voorstellen hoeveel auto's daar rondrijden. Als iedereen zich dan netjes aan alle regels zou houden was het nog steeds druk doch overzichtelijk, maar wist je dat...

...je overal veel te hard moet rijden?
...je van een 2-baansweg een 4-baansweg moet maken?
...je gewoon moet gaan inhalen ook al zie je niets?
...je helemaal geen richting hoeft aan te geven?
...je geen oogcontact moet maken, want dan kruipt iedereen voor?
...je door vrachtverkeer bijna van de weg geduwd wordt en dat het je eigen schuld is?
...je rustig aan alle kanten mag inhalen, het liefst zigzaggend?
...je op het allerallerlaatste moment mag beslissen dat je toch die afslag wilt nemen?
...er overal stokoude tofas auto's rijden die niet harder kunnen dan 30 km?
...er ook hele dikke jeep-achtigen rijden die er de Turkse rijstijl op nahouden?
...je best genoeg hebt aan 2 cm tussen jouw auto en die van een ander?
...rechts he-le-maal geen voorrang heeft? (Tssss...het idee!)

En wist je dat ik gisteren naar Ikea ben geweest, helemaal alleen (misselijk van de zenuwen met brok in keel) en het was een uur rijden (hele zak dropjes opgegeten) en aan de andere kant van de Bosporus (dat was wel mooi!)??? Stel je eens voor!

Everybody who has ever been to Istanbul, knows that the traffic is terrible. In Istanbul live about 16 million people, so you can imagine the amount of cars that are on the streets. If everyone was driving by the rules, it would still be crowded but clear and mostly safe, but did you know that...

...you have to drive too fast everywhere?
...you make a 4way-road of a 2way-road?
...you just pass other cars even when you can't see anything ahead of you?
...you don't have to give direction at all?
...you better don't make eyecontact or everybody will make you wait?
...trucs try to push you from the road and that is, of course, your own fault?
...you pass on the left and right, best zigzag?
...you can take a turn/byway, deciding this on the very very last moment?
...there are still very old Tofas cars driving, but not faster than 30 km?
...there are also very big Jeep-a-likes that have got the Turkish drivers style?
...you still have enough space when there's just 2 cm between you and some other car?
...traffic coming from the right may NOT go first AT ALL? (Tssss...the idea!)

And did you know that I went to Ikea yesterday, all by myself (nauseous of nerves) and it was a one hour drive (I ate a whole bag of candy) and at the other side of the Bosphorus (that was very beautiful!)??? Imagine this!

We arrived in Istanbul!

Daar zijn we dan! Op 31 maart vertrokken we heel vroeg naar Frankfurt om van daaruit naar Istanbul te vliegen.



Het was een hele onderneming, maar 's avonds rond een uur of 10 waren we allemaal, dus ook al onze huisdieren, moe maar veilig geinstalleerd in ons nieuwe huis. Fabienne en Olivia zijn meteen de volgende ochtend gestart op hun nieuwe school, terwijl Jeroen en ik bezig zijn gegaan met het huis en allerhande praktische zaken. De poezen waren enigszins van slag, maar de honden hadden nergens zichtbaar last van. Na een paar dagen ging het ook prima met de poezen.
Ondertussen zitten we hier al ongeveer 3 weken en het gaat best goed. Het is natuurlijk erg wennen, vooral voor Fabienne en Olivia. De meiden doen het echter heel goed, Jeroen en ik zijn enorm trots op ze! Jeroen werkt hard en maakt lange dagen (mede door de files) en ik probeer van ons huis een thuis te maken.
Tot zover dit eerste bericht vanuit Istanbul!


Here we are! On March 31 we left very early for Frankfurt wherefrom we were flying to Istanbul. It was quite a spectacle, but in the evening around 10 we were all, including the 5 pets, safely home. The next morning Fabienne and Olivia started at their new school right away, while Jeroen and I worked on the house and other practical things. The cats were a bit upset, but the dogs showed no stress or whatever. After a few days the cats were doing just fine too.
We are here for 3 weeks now and we're doing quite well. Of course we still have to adjust, especially Fabienne and Olivia. They are doing a great job though, so Jeroen and I are very proud of them! Jeroen is working hard an making long days (also because of the traffic jams) and I'm trying to make a home of our house.
This is the news from Istanbul so far!

Moooooh...!

Fabienne: Kijk, daar staan koeien in de wei!
(Look, some cows!)

Olivia: Nee, dat zijn geen koeien, ze hebben hoorns. Dat zijn stieren, die zijn getrouwd met koeien.
(No, that aren't cows, they have horns. Those are bulls, they are married to the cows.)

Warm welkom

Jeroen was gisteren en is vandaag in ons nieuwe huis, want de verhuizers brengen onze huisraad.(Yes, alles is op tijd gelukt!) Er kwamen al meteen een stel buren nieuwsgierig kennismaken en Olivia heeft haar eerste uitnodiging voor een kinderfeestje al te pakken. Jeroen kreeg voor haar een uitnodiging van een buurjongetje, een kaartje vol met hartjes:-) En ze kennen haar nog niet eens! Als dat geen warm welkom is?!
Vanmorgen zag ik nog wel een emailtje langskomen tussen Jeroen en onze relocation-agent. Iets met de verwarming en het water...alleen warm water in de keuken en geen koud, niet voldoende waterdruk voor de cv, water op de vloer in de kelder, een losstaande radiator en een loszittende toiletpot...IEKS...

Jeroen was yesterday and is today in our new home, because the movers are delivering our household. (Yes, everything arrived on time!) Immediately a couple of neighbours came over to meet Jeroen and Olivia already received an invitation for a birthdayparty. A little boy from the neighbours gave Jeroen a invitationcard with hearts on it:-) They don't even know her yet! Isn't that a warm welcome?!
This morning I saw an email between Jeroen and our relocation-agent. Something with the water...only warm water in the kitchen and no cold water, not enough waterpressure for the central heating, water on the floor in the basement, a loose radiator and a loose toilet...EEKS...

Mond vol tanden...

"En wat ga JIJ daar dan doen?" Dat is de vraag die bijna iedereen me stelt, nadat ik eerst de andere algemene vragen over ons Istanbul-avontuur heb beantwoord. Ik sta dan altijd een beetje met mijn mond vol tanden. Tsja, hoe vertel je in Nederland dat je geen baan buitenshuis hebt, maar altijd wel erg druk bent? Wat doe je dan allemaal als je niet ook werkt? Veel kopjes koffie drinken? (Klopt ook wel, maar vaak staand of rondlopend, druk bezig met iets.) Of al 's morgens met de buurvrouw aan de sherry zitten? Schoorvoetend zeg ik dat ik me vooral bezig houd met de kinderen en de huisdieren en je hoort de mensen bijna denken... Eigenlijk ben ik er erg trots op en voel ik me erg bevoorrecht dat ik mijn dagen zelf kan indelen, dat ik tijd heb voor de kinderen, dat ik uren met mijn honden naar het bos kan, dat ik huis en tuin onderhoud en dan ook nog tijd heb om hobby's te hebben! Dus wat ik daar in Istanbul ga doen? Ook lekker niets natuurlijk, net als nu!

"And what are YOU going to do there?" That's the question many people ask me, right after I've answered the other questions about our Istanbul-adventure. I'm always a bit insecure and I don't know what to say when people ask me this. Well, how do I tell the Dutch that I don't have a job, but have lots of things to do anyway? What is it what you do, when you don't work? Drinking lots of coffee? (True, but mostly standing or walking around doing stuff.) Or drinking sherry's with my neighbour in the morning? Hesitantly I tell them that I'm busy with the kids and the pets and I can almost hear the people think... Actually I'm very proud and feeling very lucky that I can plan my days, spend time with my children, go for hikes with the dogs for hours, take care of house and garden and that I also have time for hobbies! So, what am I going to do in Istanbul? Also nothing of course, just like I do now!

...and black polishable shoes...

Omdat Fabienne en Olivia naar de British International School zullen gaan, hebben we laatst alvast hun uniformen gekocht. Ze zijn helemaal in hun nopjes met hun jurkjes en rokjes!:-) Lastig is wel dat er zwarte, poetsbare, lederen schoenen onder moeten! Zie die maar eens te krijgen nu er allemaal zilveren en zoetgekleurde schoenen in de winkels staan voor aankomende zomer! Gelukkig is het voor Fabienne al gelukt, maar dat is alleen omdat ik voor haar een kleine damesmaat kon aanschaffen. Voor Olivia is er nog niets te vinden en er moet natuurlijk wel een voetbed inzitten. Dan moet het maar in Istanbul gaan lukken, tenslotte is daar een school vol kinderen met zwarte, poetsbare, lederen schoenen! Because Fabienne and Olivia will be students at the British International School, we bought their uniforms the last time we visited Istanbul. They are very happy with their dresses and skirts!:-) The difficulty is that they have to wear black, polishable, leather shoes! All the shoes I see are silver and sweetcoloured for the upcoming summer! We were lucky to find some shoes for Fabienne, because she can wear small sized women's shoes. But I haven't found shoes for Olivia yet and the shoes need to be healthy for her feet. We're going to try finding them in Istanbul, there's a school full of children with black, polishable, leather shoes!

Huisdier mee naar Turkije...een martelgang!

Het komt nu wel heel erg dichtbij! Nog maar 2 weken in Nederland en dan gaan we. We hebben ondertussen een huis gevonden (hiep hoi!) en we zijn bezig met de laatste -meest administratieve- afhandelingen. Nu terugkijkend heb ik het meeste werk en de meeste zorgen gehad over de huisdieren. Voor de kinderen was alles al snel geregeld; een huis zoeken duurde lang, maar zou goed komen; voor de verhuizing was het even aanpoten, maar verder een eitje...maar voor het meenemen van 2 katten en 3 honden heb ik vreselijk in de zenuwen gezeten!
Voor Turkije gelden geen abnormale, maar redelijk strenge regels. Het lastigste was, dat ik op internet geen duidelijkheid kon vinden over wat er wel en niet mag en hoe het moest. Overal vond ik wel een klein beetje informatie, maar nooit dezelfde. Ook de dierenarts weet zoiets niet helemaal. Ik heb verscheidene instanties gemaild, maar kreeg bijna nooit antwoord. Er zit ook nogal wat (emotioneel) verschil tussen 1 dier per volwassene mogen meenemen en 1 kat, 1 hond en/of (jaja! zelfs hierover zijn de meningen verdeeld!) 10 vissen!! De verhuizer blaatte eerst ook maar wat en dan uiteraard niet waar ik blij van werd. Ik zag mezelf al op het vliegveld in Istanbul staan en dat een strenge en gewapende douanier in Turks-Engels bast: "Kiest u er maar 2 uit, mevrouwtje!" Ik had al wel begrepen, dat 1 hond of kat meenemen geen enkele moeite kostte, maar wij hebben het net even anders:-).
Enfin, we zijn OP TIJD (heeeeel belangrijk) begonnen met de rabiesinentingen. Dat moet echt op tijd, want het bloed moet getest worden (titerbepaling) of de waarde voldoende is. En dat lukt niet altijd in 1 keer, zo ook bij ons. Een van de katten moest opnieuw gevaccineerd en het bloed getest. Tussen de vaccinatie en het testen van het bloed moeten ongeveer 4 weken zitten en de uitslag van de bloedtest laat zo'n 2 weken op zich wachten. Op tijd beginnen dus, zei ik al!:-)
Gelukkig hoefden de dieren niet in quarantaine.
Ongeveer 30 tot 15 dagen voor vertrek moet je een gezondheidsverklaring laten opstellen door de dierenarts. Je huisdier wordt op een paar punten nagekeken en bij welbevinden krijg je de eerste set stempels.
Dan moet je met de dierenpaspoorten naar de VWA, dat kost een vermogen als je net als ik 5 paspoorten moet laten afstempelen. Misschien kan iemand me ooit eens uitleggen waarom dat zo debiel duur moet zijn. Anyway, stempelset 2 had ik binnen.
Daarna ga je met de volledig bestempelde paspoorten en de bloedtesten naar het Turkse Consulaat om wederom een stempel te halen. Dit kost gelukkig een heel stuk minder. Stempelset 3. Als het goed is, zijn onze 5 beesten nu compleet goedgekeurd!
Als laatste is het van (ontzettend groot) belang, dat we onze 5 huisdieren zelf op het vliegveld inchecken als overbagage en dat ze niet als vracht geregistreerd worden. Als zijnde overbagage kunnen ze, verdeeld over onze tickets, met ons mee onder in het vliegtuig. Maar niet vanuit Nederland natuurlijk... De benches van onze deerhounds zijn te groot voor de kisten die vliegen tussen Nederland en Turkije (KLM en Turkish Airlines), dus we vliegen vanuit Frankfurt op Istanbul. Ik hoop dat we het nu echt allemaal goed geregeld hebben......:-)



Time flies! In 2 weeks we're leaving. We have found a house (yesss!) and we are finishing up here (mostly administration). When I look back now, I had to arrange the most and worried the most about the pets. For the girls we had it figured out quick; finding a home took some time, but would finally succeed; the removal was hard work for a couple of days, but went easy, but arranging to take our 5 pets with us to Turkey was quite a challenge!
In Turkey there are normal, but strict rules for importing pets. I couldn't find the exact information on the internet, all the information I found was incomplete and different from everything I read. I wrote emails, called authoritative sources, but nobody could tell me how many pets I could take and the way I should bring them with us. I found information which said that I could only take 1 pet per adult. Somewhere else they said: you can take 1 dog, 1 cat and/or (even this wasn't clear!) 10 fish. I nearly died of stress! I saw myself standing at the airport in Istanbul and the armed customs officer would force me to only choose 2 of the 5 pets!! The removalcompany did not have the right information at first also, but after a week of asking around, calling, searching (and crying by me) we found the solution. Taking only 1 dog is no problem, we with us it's a bit different!
We started ON TIME (very important) with the rabies-vaccinations, because the blood has to be tested after 4 weeks. De results of the tests are ready after 2 weeks. Sometimes the value of the blood isn't right after the first time and the animal has to be vaccinated again. It was the case with one of our cats. She had to be vaccinaties and tested again. That takes about 6 weeks again also! Start on time, I already said!:-)
Thankfully, quarantaine was not needed.
For the healthcertificate you have to see the veterinarian again, 15 tot 30 days before leaving. The animals are checked on some points and you get a stamp in their passes.
Then you go to the Food and Product Authority for stamps again. These stamps are pretty expensive, I really don't know why.
With the 2 different stamps you have to go to the Turkish Consulate (about 10 days before you leave) with the passes and the results of the bloodtests, where you get...surprise...stamps again! I think our pets are in order now:-)
Finally it's very important to check in the pets yourself at the airport. Make reservations for them on time and check them in as extra luggage, not as cargo! Being extra luggage we can take them with us, devided over our 4 tickets. But of course we're not flying from the Netherlands.... the benches of the deerhounds are too big for the doors of the planes that fly between Amsterdam and Istanbul (KLM and Turkish Airlines), so we're flying from Frankfurt to Istanbul.
I hope it'll be alright now....:-)

Wildlife

De nachten in Nederland zijn we aan het aftellen, maar ik geniet nog even volop van de heerlijke wandelingen op de mooie Veluwe. Naast dat ik het aangename gezelschap en de prachtige bewegingen van Cayleigh, Brigit en E'lynnhe moet gaan missen, hoop ik dat ik in Istanbul ook zo prettig zal kunnen wandelen. Aan onze nieuwe omgeving zal het niet liggen, maar in de praktijk moet het ook nog lukken. In de woeste wind van afgelopen weekend was er veel wilde interactie tussen alle deerhounds. Noor en E'lynnhe zullen binnenkort loops worden en hun gedrag is daar ook naar. De hormonen spelen op en zij zeggen elkaar flink de waarheid:-) Hieronder een paar foto's van de uitgelaten roedel:

We're counting down the nights in the Netherlands, but I'm still enjoying my lovely walks on the beautiful Veluwe. Next to missing the pleasant companionship and the wonderful movements of Cayleigh, Brigit and E'lynnhe, I hope that I can still walk my dogs in Istanbul like I do here. Our new envirement looks great, but I have to see what is really possible. In the fierce wind of this weekend there was a lot of wild interaction between the deerhounds. Noor and E'lynnhe will be in season soon and they act like it. Hormones are all over the place and they set eachother straight:-) Here are some pictures of the zestful herd:

The adventure starts

Zoals bekend bij familie/vrienden/bekenden vertrekken wij over 5 weken naar Istanbul om daar 2 tot 3 jaar (dus ongeveer 1001 nachten) te gaan wonen. Vorig jaar september besloten we hiertoe en afgelopen december werd alles in werking gezet. Intussen is ons huis leeg en zijn onze spullen alvast onderweg naar ons nieuwe huis...welk huis dat dan ook moge worden! Het komt vast goed (zeggen we stoer tegen elkaar)!
Jeroen werkt al sinds half januari in Istanbul en is alleen in het weekend thuis. Hij regelt ondertussen daar dat we er binnenkort kunnen wonen en ik regel hier de afronding. Onze dochters Fabiënne en Olivia vinden het allemaal maar wat spannend en hebben gemengde gevoelens over de verhuizing. Via deze blog willen we geïnteresseerden op de hoogte houden van ons wel en wee, onze ups en downs, onze ervaringen, belevenissen en gevoelens, uiteraard begeleid met foto's. We vinden het leuk om hier ons verhaal te doen, maar we vinden het nog veel leuker wanneer er ook gereageerd wordt en we blijven erg graag op de hoogte van jullie wel en wee, ups en downs, ervaringen, belevenissen en gevoelens!

As family and friends already know, we are leaving for Istanbul in 5 weeks to live there for 2 to 3 years (that's about 1001 nights). Last September we decided to go and in December the preparations for our removal started. In the meantime our house is empty now and our things are on their way to our new home...which home that may be! It'll be alright (we hope)!
Jeroen already works in Istanbul since half January and is at home only in the weekends. He takes care of the things that need to be prepared and done in Istanbul and I do the finishing up and removal here in the Netherlands. Our daughters Fabiënne and Olivia find it all very exciting and are having mixed feelings about the removal. With this blog we want to keep family, friends and other interested people updated about our wellbeing and distress, ups and downs, experiences, adventures and feelings, of course with photographs. We like to tell our stories, but we like it even more when you react on them and we love being updated about your wellbeing and distress, ups and downs, experiences, adventures and feelings!